Με το που θα δω κάποιον ξέρω  αν έχουμε χημεία ή όχι.  Με απωθεί οποιαδήποτε κουβέντα γίνεται για λεφτά, δύναμη κλπ. Είναι άκρως σοκαριστικό το πόσοι μπορεί να σε πλησιάσουν, μόνο και μόνο για να σου πετάξουν στο πρόσωπο την επιτυχία και τα πλούτη τους! Γι’ αυτό σε προτιμώ απλό. Δεν πόθησα ποτέ τα πλούτη, ούτε τη δήθεν πραγματική ευτυχία. Εσύ; Ποθώ τη δύναμη που έχεις να με φροντίζεις με όλο σου το είναι. Πεθαίνω να με αγαπάς γι’ αυτό που είμαι. Τρελαίνομαι από τις πράξεις που κάνεις για μένα τελείως αναπάντεχα. Σε βλέπω να διασχίζεις οποιαδήποτε απόσταση μας χωρίζει σε ανυποψίαστο χρόνο, να μου δίνεις μόνο ένα φιλί βαθιά στον λαιμό και να φεύγεις. Θέλω να με κρατάς στην αγκαλιά σου για όσο παίρνει, είτε μια ολόκληρη νύχτα είτε μια ολόκληρη μέρα είτε μια ολόκληρη ζωή. Βυθίσου μαζί μου στον λήθαργο του έρωτα που ζεις μαζί μου. Ασε με να γείρω στο στέρνο σου μετά την περιήγηση στα κρυφά μονοπάτια της ζωής σου…

Πέσατε τόσο έξω; Κάνατε λάθος ή μήπως όχι; Πιστέψατε σε καταστάσεις με κατάληξη διαδρομής το απόλυτο κενό; Ποια δύναμη στήριζε τα όνειρά σας όταν…  Πλανάσθε πλάνην οικτράν. Τίποτε δεν συνέβη. Απλώς, οι συμπληγάδες των συναισθημάτων και της ωμής πραγματικότητας σάς φρέναραν. Κι έτσι εσύ στηρίζεις με όλο σου το είναι αυτά που επέλεξες εν γνώσει όλων των συνεπειών να “ζήσεις”, κι εκείνη αφήνει απλώς να περνούν από μπροστά της όλες εκείνες οι εικόνες, σαν σε view master, μιας ανεκπλήρωτης ζωής… Ομως τα πράγματα δεν έχουν λάβει ακόμη τέλος, αυτό είναι σίγουρο…

Τρέμεις ολόκληρος καθώς προσπαθείς να σταθείς στα πόδια σου για να βαδίσεις… Προς τα πού άραγε και με ποιο προορισμό; Το αύριο, ο μελλοντικός παράδεισός σου σε καλούν απελπισμένα κοντά τους κι εσύ, ενώ τους ακούς, δεν μπορείς, άμοιρε, να κάνεις πιο γρήγορα γιατί πονάς. Περπατάς με βία, κοντοστέκεσαι και πάλι συνεχίζεις με τα μάτια σου λαμπερά καθώς κοιτάζουν μακριά. Λες και αντικρίζεις κάτι που εμείς οι άλλοι δεν μπορούμε να δούμε. Οντως μόνο εσύ μπορείς. Βαθιά μέσα σου ξέρεις πως κάποια μέρα εκεί θα καταλήξεις. Ομως αυτή η διαδρομή σου είναι σπαρμένη με πολύ πόνο και πίκρα. Οι δυσκολίες αμέτρητες, οι φίλοι λιγοστοί, εκείνοι που σε αγαπούν δύσπιστοι κοντά σου, δάκρυα στα μάτια που ακουμπούν την ψυχή σου. Φωνάζεις για βοήθεια, μα ποιος να σε ακούσει. Κι εκείνοι που σε καταλαβαίνουν γίνονται συνένοχοι στο έγκλημα του είναι σου μόνο και μόνο για να μη σου χαλάσουν χατίρι, μόνο και μόνο γιατί σε αγαπούν και δεν θέλουν να σε βλέπουν να υποφέρεις. Οπου κι αν είσαι είμαι κοντά σου. Σε νιώθω. Υποφέρω όταν πονάς. Σε  αντιλαμβάνομαι όπου κι αν είσαι, απ’ όπου κι αν περνάς, όπου κι αν ζεις, όπου κι αν κοιμάσαι. Κοιμάσαι είπα; Μπορείς μόνο όταν ο πόνος σε αφήνει για λίγο, αφού τον έχεις ποτίσει με το νέκταρ του ψέματος, του ονείρου, ότι αύριο ή σε μια ώρα -ποτέ δεν ξέρεις, ποτέ δεν έχει διάρκεια μεγάλη αυτός ο ύπνος- που θα ανοίξεις τα μάτια σου δεν θα υποφέρεις, έστω για λίγο. Σε βλέπω στο κέντρο, στα δρομάκια του Ψυρρή, στο Γκάζι, στο Κολωνάκι, στα Πετράλωνα, στον Πειραιά, στην Κηφισιά, στο Χαλάνδρι, στο Ηράκλειο, κάτω από κούτες στην Ομόνοια, στην Πειραιώς, στα Πατήσια, κρυμμένο στους σταθμούς του τρένου ή του μετρό, σε ξέφωτα, σε παγκάκια, σε δρόμους, σε προάστια, σε χωριά, παντού… Δεν σε λυπάμαι. Οσοι σε λυπούνται είναι μωροί. Σε αγαπώ. Μακάρι να μπορούσα να σε βοηθώ κάθε μέρα, κάθε, ώρα κάθε στιγμή. Προσπάθησε, στάσου στα πόδια σου σε παρακαλώ και κοίταξέ με για λίγο, μόνο για λίγο. Δεν θα σου πω εγώ τι να κάνεις. Ποια είμαι άλλωστε εγώ; Δεν θα σε κρίνω. Δεν θα σε γελάσω. Μη φεύγεις. Απλωσε το χέρι σου. Μη φοβάσαι. Να σαι σίγουρος πως το δικό μου είναι και θα είναι για πάντα εκεί για να σε κρατήσει.

Τι έγινε; Γιατί; Είναι απλό: προσπαθείτε να πείσετε και οι δυο τον εαυτό σας ότι δεν τρέχει τίποτα. Φευ… Πόσο μωροί φαίνεστε μπροστά σε όλα αυτά που κάνετε και σε όλα εκείνα τα οποία θα θέλατε να έχετε κάνει! Εσύ ξέχασες τις δηλώσεις μεγαλοπρέπειας Grande Bretannia με αποτέλεσμα εκείνηνα σύρει τα συναισθήματα λατρείας και πάθους μέσα σ’ ένα δρομάκι του κέντρου στοιβάζοντάς τα μέσα σε έναν χώρο επαγγελματικής και πολλές φορές… ιδιωτικής χρήσης, μέχρι σημείου να σπάσει τα μούτρα της και να καταλάβει… Αραγε εσύ το πήρες χαμπάρι;

“Ταξιδεύοντας σ’ όλο τον κόσμο και βλέποντας τις δυνατότητες που έχει η χώρα μου να σπαταλιώνται ανώφελα, καταλαβαίνω την απογοήτευση της νέας γενιάς. Μόλις πριν από λίγους μήνες, όπως είπε ο καθηγητής Featherstone, χιλιάδες νεαροί Ελληνες βγήκαν στους δρόμους για να εκφράσουν την απογοήτευσή τους για το πολιτικό σύστημα. Με το δίκιο τους οι νέοι Ελληνες νιώθουν απόγνωση.  Τα τελευταία πέντε χρόνια  η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η νεοσυντηρητική κυβέρνηση, έφερ την οικονομία μας στο χείλος της χρεοκοπίας και πάγωσε την πρόοδο σε όλα τα μέτωπα. Οπως τόσοι Ελληνες, αισθάνομαι λύπη αλλά και αγανάκτηση για τη χώρα μου, μια  χώρα  όπου  πριν από πέντε χρόνια  οι άνθρωποι  είχαν αυτοπεποίθηση και ήταν αισιόδοξοι για το μέλλον τους, μια  χώρα που φιλοξένησε τους ασφαλέστερους και πιο φιλόξενους Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν ποτέ, που μπήκε στην Ευρωζώνη, που έπαιζε αποφασιστικό ρόλο στη διατήρηση της Ειρήνης, της Δημοκρατίας και της σταθερότητας στα Βαλκάνια, που είχε αναπτύξει μια νέα ελπιδοφόρα σχέση με τον ιστορικό αντίπαλό της, την Τουρκία, που συντέλεσε αποφασιστικά στην είσοδο της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ενίσχυσε τις προοπτικές άλλων χωρών της ΝΑ Ευρώπης να γίνουν κι εκείνες μέλη της Ε.Ε. Σήμερα η Eurostat κατατάσσει την Ελλάδα ανάμεσα στις πιο απαισιόδοξες χώρες και λαούς της Ε.Ε. Στην ελληνική αγορά εργασίας η πολιτική χειραγώγηση και η υποστήριξη των φίλων αποκλείουν τους απόφοιτους των πανεπιστημίων από τις αξιοπρεπείς εργασίες και τις καλές προοπτικές. Ενας στους τέσσερις νέους είναι άνεργος. Οι γονείς, εξουθενωμένοι από τα χρέη, πρέπει να κάνουν δύο και τρεις δουλειές για να ζήσουν την οικογένειά τους. Ενας στους πέντε Ελληνες ζει τώρα κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι ελληνικές οικογένειες πληρώνουν από το εισόδημά τους για την Υγεία και την Παιδεία, περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο Ευρωπαίο. Τα κρατικά κονδύλια για την Παιδεία αντιστοιχούν μόλις στο 3% του ΑΕΠ, το μικρότερο ποσοστό τη Ευρωζώνης. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα πνίγει τις φιλοδοξίες της δυναμικής νεολαίας μας, ευνοεί την ανιαρή, παπαγαλίστικη μάθηση και δεν αντιστοιχεί στις ανάγκες της Οικονομίας μας. Επίσης μαθαίνω ότι πολλοί νέοι Ελληνες αναρωτιούνται μήπως είναι καλύτερο να εγκαταλείψουν τη χώρα τους για ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό, κάτι που ακούγαμε περίπου σαράντα χρόνια πριν, ακόμα και πιο παλιά, όταν είχαμε μαζική μετανάστευση. Κάτω από όλα αυτά τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα υπάρχει και μια αδιαμφισβήτητη αίσθηση ότι δεν έχουμε Δικαιοσύνη,  αλλά ότι επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού.. Υπάρχει η αίσθηση της διαφθοράς, της ανισότητας, η αίσθηση ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι αιχμάλωτο και ότι πολλοί πόροι, ανθρώπινοι ή φυσικοί, κατασπαταλώνται”.

Ομιλία Γιώργου Παπανδρέου στο London School of Economics.

Επειδή ανήκω στους Ελληνες που δεν ξεχνούν, αν και πέρασαν μόλις λίγες ημέρες από την ομιλία του προέδρου του Κινήματος,, έχω να πω το εξής: Καλά ποιος του τα έγραψε όλα αυτά και μάλιστα τον συμβούλεψε από πάνω να πάει να τα βγάλει όλα φόρα παρτίδα στο εξωτερικό; Είναι λόγος επικείμενου πρωθυπουργού αυτός;

Και ξαναρωτώ,  αξιότιμε κύριε πρόεδρε: αν μεθαύριο πάτε ως πρωθυπουργός έξω τι θα πείτε; Συγνώμη λάθος ή ότι εσείς τα διορθώσατε όλα μεμιάς; Κι απ’ την άλλη δεν βρέθηκε να σας πει κανείς από τους παρατρεχάμενους συμβούλους σας το απλούστερον; Είναι δυνατόν ό,τι συμβαίνει στο σπίτι μας να βγαίνουμε εμείς ωσάν τελάληδες να το φωνάζουμε σ’ όλο τον κόσμο λες  και θέλουμε να ξεπουλήσουμε την πραμάτια μας όσο όσο αφού είναι ό,τι μας απέμεινε; Ή πάμε για ξεπούλημα και δεν το χω καταλάβει; Αν είναι έτσι τότε το πράγμα αλλάζει…